Zonder enig bewustzijn van de context waarin bovenstaande zin voorkwam las ik deze op een affiche in de Amsterdamse metro. Zo’n saai zakelijk exemplaar met enkel tekst. Hoofdzakelijk zwart gedrukt. Hier en daar een lichtblauw zinnetje. Deze was één van die hemels blauwe zinnetjes.

Ik las de zin in een min of meer poëtische betekenis. Zoiets in de trant van; het succes der lichtvoetigheid. Een positief gevoel wat iemand vleugels kan geven. Een zinnetje met glans. Om in te lijsten of te gebruiken als titel voor een romantisch boek.

Wat een ontgoocheling toen ik de rest van de tekst tot mij nam.

Vanwege een staking rijden er op woensdag 29 juni geen trams, bussen en metro tussen 9.00 en 15.00 uur vanwege en werkonderbreking. Vervolgens wat tekst waarom het GVB staakt en dan…… de veren varen wel.

De glans verdween. Het droombeeld van Albatros die machtig en krachtig al klapwiekend zijn weg door het luchtruim zoekt werd wreed verstoord. Ik werd weer wakker in de dagelijkse realiteit van in dit geval bezorgd, ontevreden openbaar vervoer personeel. Gelijk was ik daarmee ook weer terug bij mijn dagelijkse werk in en rondom de complexe wereld die jeugdzorg heet. Denkend aan de brief die ik nog moest afmaken over niet betaalde zorg aan een drietal kinderen omdat zij in een zorginstelling verblijven die weer anders dan provinciaal gefinancierd wordt. De ontschotting van zorg zou mij en vele anderen in de (jeugd)zorg vleugels geven. We zouden er bij wel varen. Maar helaas moet ik mijn dagelijkse probleem van niet-ontschotte zorg nu nog met kunst en vliegwerk zien op te lossen. Daar vaart niemand wel bij. Kost alleen maar geld, tijd, en frustratie. En levert geen winst of winnaars op.

Tijdens de korte metrorit voelde ik de spanning tussen droom en werkelijkheid.

De droom van een jeugdzorg waarin professionals ruimte krijgen en nemen om te handelen. Zich niet bekommeren om administratieve ballast, onnodige regel en bemoeizucht. Professionals die tijd krijgen en als vanzelfsprekend nemen om veranderingen en vernieuwingen eigen te maken. Zonder zich andere werkvormen die door vreemden bedacht zijn op te laten dringen.

De werkelijkheid waarin gedacht wordt in problemen in plaats van vragen. De professional die zich (protocollair) moet verdedigen voor zijn vaak beperkte handelen. De dagelijkse druk jezelf teweer te stellen tegen het vermoeid makende verzuchten dat iedereen langs elkaar heen werkt en de jeugdzorg alleen maar een complexe wereld vertegenwoordigd.

Wandelend van metrostation naar mijn werkplek was het probleem van de jeugdzorg in mijn hoofd nog allerminst opgelost. Maar de geruststellende gedachte dat de veren wel varen deed mij goed. Ondanks een misschien gerechtvaardigde strijd in het openbaar vervoer was er in ieder geval over water nog beweging mogelijk. Ja, dat was het. Beweging is dus altijd mogelijk. Gewoon doen, handelen, in de jeugdzorg kent geen staking, regels en allerlei andere vormen van ballast. Want alle verhalen over vermeend falen van hulpverleners worden ingegeven door wat zij mogelijk aan handelingen hebben nagelaten. De eigen-wijze hulpverlener die handelt naar de vraag van kinderen en ouders. Daar vaart iedereen wel bij en verleent de complexe wereld van jeugdzorg meer glans en geeft vleugels.

Ruurd Firet

RuurdFiret@bmc.nl