Door Marieke Lips

Bevangen door de magie van het drukke leven, zit ik op een mooie zonnige en zeer vroege morgen in de trein. Een nieuwe werkweek is aangevangen en de agenda puilt weer uit van de activiteiten en sociale verplichtingen. Een hectische week staat mij weer te wachten…maar is het eigenlijk niet iedere week zo?

Ineens bekruipt mij het gevoel hoe fijn het toch was om kind te zijn. Mama maakte het eten klaar, een bad werd voor je volgelopen, je kleren werden klaar gelegd, op een mooie dag als deze werd er volop buiten gespeeld en bij het naar bed gaan werd en nog een boekje voorgelezen. Het enige griezelige wat zich voordeed waren nachtmerries. De zorgen om het op tijd betalen van rekeningen, de drukkende werklast en het verdelen van de aandacht tussen alle sociale contacten deden zich nog niet voor.

Tegelijkertijd besef ik mij maar al te goed, door al het jeugdrecht waar ik mij sinds mijn studie in verdiep, dat niet ieder kind deze bovenstaande onbezorgdheid ervaart. Ik mijn eerste column haalde ik al aan dat het juist het ‘pure kind zijn’ is waar wij allen naar moeten streven. Helaas is dit niet voor ieder kind weggelegd.

Zelf heb ik, ondanks de scheiding van mijn ouders, een heerlijke jeugd gehad. De zorgen en onzekerheden begonnen eigenlijk pas rond het 15e levensjaar. Hét begin van de puberteit.

Veel kinderen ervaren echter al op veel jongere leeftijd de druk van de maatschappij waarin wij leven. Beeldt u zich het volgende maar eens in; een meisje van 9 jaar, die bij haar moeder woont, haar moeder is nooit thuis en hopt van de ene man naar de andere man. Het meisje heeft geen idee wie haar vader is en staat er zo goed als alleen voor. Zij doet de boodschappen, zorgt dat er eten op tafel komt, doet de was, maakt het huis schoon en gaat uit zichzelf naar school. School is de enige plek waar alles soms zo ‘normaal’ lijkt. Daar kan zij kennis op doen en met vriendinnetjes spelen.

Tegelijkertijd voelt zij zich soms ook enorm buitengesloten. Door haar verdriet is ze steeds vaker erg in zichzelf gekeerd. De andere kindjes om haar heen spelen onbezorgd tikkertje op het schoolplein, maar zij….zij wil juist een keer een goed gesprek met iemand hebben. Zo graag zou zij haar gevoelens willen delen en eens een keer willen dat iemand aan haar vraagt hoe zij zich voelt.

Het tikkertje spelen is ergens vreemd voor haar, want de zorgen die zij aan haar hoofd heeft, maken iedere dag tot een flinke opgave. Alles uit haar hoofd zetten wordt met de dag moeilijker.

Gelukkig is er een zeer oplettende docente die altijd erg lief voor haar is. De juf heeft haar vertrouwen gewonnen en langzaamaan vertelt het meisje haar diepste gevoelens. De juf trekt meteen aan de bel en zo komt Bureau Jeugdzorg in het spel. Het meisje wordt eindelijk geholpen.

De kracht om de rechten van het kind volledig tot hun recht te laten komen, ligt in de oplettende mens. Kijk om u heen, waarschuw direct wanneer het gevoel u bekruipt dat er iets gaande is, want alleen zo kan ieder kind zijn puurheid behouden of terugkrijgen.