Defence for Children heeft, in opdracht van uitgeverij Kluwer, een Kleine Gids over de rechten van kinderen zonder papieren geschreven. In dit praktische naslagwerk staat wat je kunt doen als een ‘illegaal’ kind ziek is, stage moet lopen of onderdak nodig heeft. Maar ook vragen over sporten, een bijbaantje of muziekles worden beantwoord. De Kleine Gids is bedoeld voor professionals die in hun werk te maken krijgen met kinderen zonder papieren. Zoals maatschappelijk werkers, leerkrachten, politieagenten, jeugdzorgmedewerkers of gemeenteambtenaren.

Zijn dit gewone puberkwesties of toch niet? De omgang met Nina (18) –het meisje dat ze al vijftien jaar kent– prikkelde Caroline van den Kommer om in de wereld van jongeren met het syndroom van Down te duiken. In ”Hoezo Down?” biedt ze tien pubers met deze verstandelijke beperking een podium. De auteur laat ook ouders, broers en zussen aan het woord. Ze doet dit respectvol. Het boek vormt samen met hoezodown.nl een project. Harry Dietz bouwde de website, las mee met Van den Kommer en redigeerde haar teksten.

De pubers krijgen uitgebreid de gelegenheid om hun zegje te doen. Veel komt overeen met de leefwereld van jongeren zonder downsyndroom, zoals verliefdheid, hobby’s, toekomstdromen en gepest worden. Toch zijn er ook verschillen. Mensen doen kinderachtig, kinderen krijgen „is niet goed”, de gewenste baan ligt niet binnen handbereik en de wens om zelfstandig te wonen blijkt vaak onhaalbaar. De pubers zijn puur in hun reacties en kennen geen dubbele agenda. De ouders delen eerlijk hun vreugde en verdriet. Ze leerden relativeren, meer genieten van kleine dingen, maar kenden ook zelfmedelijden.

Deze kleurrijke, fraai geïllustreerde uitgave zal veel herkenning oproepen bij pubers met het downsyndroom en bij mensen die om hen heen staan. Als het bijvoorbeeld over schilderen, zwemmen, de brandweer en het bedienen in een restaurant gaat. De belangstelling voor sport, popmuziek, film en uitgaan en de visie op relaties zal niet iedereen met de geïnterviewden delen. En God en Zijn leiding in het leven komen niet ter sprake.

”Hoezo Down?”, door Caroline van den Kommer en Harry Dietz; uitg. Unieboek, Houten; 2011; ISBN 978 90 491 0823 6; 144 blz.; € 29,95.

SINT PANCRAS – In de kerstvakantie speelt Het Pancrasser Zoldertheater de voorstelling ‘Wakker Droomkind’ (reprise) voor kinderen van drie tot acht jaar en hun ouders.

Het verhaal gaat over Marije en haar oudere broer Kay. Hun ouders gaan ’s avonds naar een kerstborrel en Kay past op zijn zusje. Marije moet slapen, maar ze heeft geen zin. Stiekem neemt ze de poes in bed. En als dat niet mag, gaat ze ook naar een feest. Gelukkig is haar grote broer geduldig, want de reis van Marije naar dromenland is lang en spannend. ‘Wakker Droomkind’ is een vrolijke toneelvoorstelling met poppenspel in het kleurrijke decor van een meisjesslaapkamer. Theatermakers Geert van Diepen en Lia Rood lieten zich inspireren door het thema uit het bekroonde prentenboek ‘En nu naar bed, Sam’ van Amy Hest.

‘Wakker Droomkind’ wordt 26, 28 en 30 december en 4 en 8 januari gespeeld, aanvang 15.00 uur. Reserveren via 072-5641838 of zoldertheater@live.nl. Kosten € 6,- per persoon.

Het Zoldertheater is te vinden aan de Benedenweg 226 in Sint Pancras.

Hoe blijf je staande als de taak op je hebt genomen om dag en nacht voor je dementerende vader te zorgen? In het boek Ik raak alles kwijt schetst orthopedagoog Marianne Asman een ontroerend portret van haar vader, bij wie na een moeizame zoektocht door de zorg frontotemporale dementie wordt vastgesteld.

Vanaf de diagnose tot aan haar vaders dood begeleidt ze hem liefdevol. Ze volgt zijn ziekteproces op de voet en probeert, wanneer hij afhankelijk van de omgeving wordt,  hulp te krijgen. Ze krijgt te maken met de ‘eilandjesmentaliteit’ in de gezondheidszorg en ziet de familieverhoudingen scherp bevestigd. Uiteindelijk staat ze, samen met haar moeder, alleen aan het bed van haar vader.

Openhartig vertelt ze over haar ervaringen en de uitputtingsslag als mantelzorger en biedt daarmee mede-mantelzorgers een steun in de rug. Tegelijkertijd reikt ze informatie aan over het ziekteproces en het verloop ervan, de soort dementie, het omgaan met gedragsproblemen en geheugenstoornissen, en de rol van de professionals, zorgaanbieders en beleidsmakers.

Een indringend verhaal, en herkenbaar voor iedereen die met dementie te maken heeft als getroffene, familielid of partner, of als professional.

Marianne Asman is orthopedagoog en werkt als zelfstandig adviseur en trainster op het gebied van sociale vaardigheden en faalangstreductie. Ze begeleidt individuen en groepen bij uiteenlopende problemen.

De documentaire De Kinderen van de Hondsberg 2011 gemist? Bestel dan nu de documentaire – die op het Nederlands Film Festival is bekroond met de publieksprijs – op dvd. De VGN heeft dvd’s beschikbaar voor leden.

In de documentaire De Kinderen van de Hondsberg 2011 zoekt filmmaker Roel van Dalen de hoofdpersonen op uit de gelijknamige serie die hij in 1998 maakte. Hierin liet hij zien hoe observatiecentrum De Hondsberg uit Oisterwijk kinderen met (licht) verstandelijke beperkingen en ernstige gedragsproblematiek en hun ouders met liefde en zorg begeleidde. Inmiddels zijn de hoofdpersonen jongvolwassenen. Met vallen en opstaan proberen ze hun leven vorm te geven.

In het eerste deel van de documentaire zien we Celine, Michael en Boyce. Celine, een adoptiekind, duldde geen mensen in haar nabijheid en bespuugde en sloeg haar begeleiders. Ze zal voor altijd in een zorginstelling moeten verblijven. Michael verzamelt sprookjesfiguren en droomt van een baan in de Efteling en van een vaste vriendin. Boyce, destijds een jongetje dat danste op housemuziek, maakte het zijn omgeving heel moeilijk. Hij heeft inmiddels een vriendin. Samen met haar bezoekt hij de Hondsberg. In zijn oude kamer komen de emoties boven.

Deel 2
In de tweede aflevering worden Terrence, Niels en Stephanie geportretteerd. Terrence kan niet zelfstandig wonen, maar wordt volledig opgevangen door zijn familie. Niels heeft werk en woont met begeleiding semi-zelfstandig. Stephanie heeft moeilijke jaren achter de rug. Ze werkt als schoonmaker in een verzorgingshuis, en vecht zich naar onafhankelijkheid.

Publieksprijs
De documentaire De Kinderen van de Hondsberg won de Documentaire Publieksprijs tijdens het Nederlands Film Festival in Utrecht. De documentaire die tijdens het festival in première ging, kreeg de hoogste score van het publiek. De VGN heeft een financiële bijdrage geleverd aan De Kinderen van de Hondsberg.

Debat over bezuinigingen
Op maandag 7 november 2011 was er in De Rode Hoed in Amsterdam een debat over de bezuinigingen in de zorg voor kwetsbare kinderen en jongeren, zoals deze in De Kinderen van De Hondsberg voorkomen. VGN-voorzitter Heleen Dupuis en bestuurder Rob de Jong nemen deel aan het debat. Lees hier het verslag van het debat.

Bestellen
Wilt u de dvd bestellen? Dat kan voor € 15,- via www.idtvdocs.nl (klik op catalogus). De VGN heeft dvd’s beschikbaar voor leden. Deze kunt u bestellen op het besloten gedeelte van de website van VGN.

Regie: Johan Nijenhuis | Cast: Koen Dobbelaer (Bennie Stout), Hanna Verboom (Rietje), Bram van der Vlugt (Sinterklaas), Marijn Bekkenk (Steven Stout), Febe Bakema (Hadewich), Pieter Lossie (Roderick), Diederik Ebbinge (De Burgemeester), e.a. | Speelduur: 93 minuten | Jaar: 2011

Bij het verschijnen van de horrorfilm Sint trok Costa-regisseur Johan Nijenhuis flink van leer tegen diens geestelijk vader Dick Maas. Inzet van de strijd was de filmposter waarmee ons land volgeplakt was. Tijdens een kort geding betoogde Nijenhuis dat de kids die nog in Sinterklaas geloofden de aardedonkere afbeelding van de kindervriend van Maas veel te eng vonden. De aanklager werd in het ongelijk gesteld en Maas had voor een prikkie de best denkbare publiciteitscampagne. De naam van moraalridder Nijenhuis is niet altijd synoniem aan goede smaak en de filmmaker liep wellicht al wat vooruit op zijn eigen Sintplannen. De goedheiligman is namelijk weer hot en elk jaar lijkt er meer concurrentie te komen in het nedersubgenre van de Sinterklaasfilm.

De titelfiguur, Benjamin ‘Bennie’ Stout, is een schoffie met een oudere broer en een hardwerkende moeder, dat het zonder zijn vader moet stellen. Het jochie is een typisch geval van twaalf ambachten, dertien ongelukken. Als Bennie zich weer eens in de problemen heeft gewerkt door toedoen van het stinkend verwende burgemeesterszoontje Roderick, mag zijn moeder Rietje het zilver bij de burgervader komen poetsen. Alle beetjes helpen in de crisistijd en daarom is Bennies vader uitgerekend in december ver weg aan het werk in de haven van Bilbao. Als Bennie hoort dat alle stoute kindertjes in de zak mee naar Spanje gaan, zorgt hij ervoor dat hij in het Grote Boek van de Sint terechtkomt. Het lijkt een razend slimme zet om herenigd te worden met zijn vader. Maar is Bennie wel echt stout?

Nijenhuis’ blik op het oer-Hollandse volksfeest is vergeven van de nostalgie en van ongekende kneuterigheid. Zijn Bennie Stout werd opgenomen in het Zuiderzeemuseum te Enkhuizen en speelt zich af in de jaren dertig van de vorige eeuw. Die goede oude tijd van Kruimeltje en Pietje Bell, waar zelfs nog vluchtig naar verwezen wordt. De tijd waarin je nog veldwachters had met grote snorren en waarin de koters speelden met hoepels en rondscheurden in zeepkisten. Humor zat hem in kleine slapstickmomenten, bijvoorbeeld als er een marsepeinen varken tegen de straatkeien te pletter viel of die besnorde veldwachter de vaart in lazerde. De tijd ook van degelijkheid en orde, die nog lekker duidelijke beroepen en klassenverschillen kende.

Een tijd die vooral voor geen meter meer aansluit bij de belevingswereld van de straatwijze kinderen van tegenwoordig voor wie Nijenhuis zijn familiefilm draaide. Het oubollige sfeertje wordt nog eens extra vet aangezet door de kinderen, vreemd genoeg veelal voorzien van een Gooische ‘r’, in dans- en zangnummers te laten uitbarsten. De muzikale intermezzo’s met knullige choreografieën komen veelal uit de lucht vallen en blinken niet bepaald uit in originaliteit. Eigenlijk begint Bennie Stout pas echt een beetje te leven als de hoofdpersoon zich toegang tot de stoomboot van Sinterklaas heeft verschaft en er minder ruimte is voor liedjes. Aan boord mag Bennie met zijn medelastpakken de handen uit de mouwen steken om Pakjesavond zo vlekkeloos mogelijk te laten verlopen.

De goedheiligman wordt gespeeld door oudgediende Bram van der Vlugt. Zonder officiële credit. De oude rot zette de Sint altijd neer als acceptabel streng en een tikkeltje ondeugend en dubbelzinnig. Deze laatste buitengewoon vermakelijke eigenschappen komen in de ongeïnspireerde dialogen nauwelijks uit de verf. Van der Vlugt kan in zijn laatste publieke optreden als de gulle bisschop dan ook niet echt zijn ei kwijt en had een waardiger afscheid verdiend.
Nijenhuis houdt er een slordige regie op na. Zijn Sint-Nicolaasvertelling puilt uit van de schoonheidsfoutjes. Te water gesprongen Pieten waarbij de schmink van de gezichten druipt bijvoorbeeld. De vele bekende koppen in de bijrollen zorgen voor aangename verrassingen, maar de filmmaker heeft niet het maximale uit alle kindacteurs weten te halen. Het hoodrolspelertje en het meisje dat hij wel ziet zitten hebben nog wel iets ontwapenends. Het is Nijenhuis te prijzen dat hij in deze moeilijke tijden van economisch zwaar weer en normvervaging de tradities en ouderwetse gezelligheid in ere heeft willen houden. Toch had hij er een stuk creatievier mee kunnen omspringen. Op dat vlak kan hij nog veel leren van vakbroeder Dick Maas.

Het Flevoziekenhuis heeft nieuwe voorbereidingsboeken om kinderen van twee tot en met veertien jaar voor te lichten over de operatie die komen gaat. ,,We hebben al een aantal jaar voorbereidingsboeken’’, vertelt pedagogisch medewerkster Olga Oostindiën. ,,Die waren alleen al wat ouder en de foto’s waren erg klein. We hebben nu nieuwe boeken met mooiere plaatjes die kinderen beter voorbereiden op hun operatie.’’

Oostindiën licht als pedagogisch medewerkster dagelijks kinderenvoor. ,,We delen de kinderen in groepjes in op basis van leeftijd en ingreep. In die groepjes leggen we dan met behulp van de boeken uit wat er gaat gebeuren, maar omdat niet ieder kind hetzelfde is gebeurt dit soms ook individueel.’’

De boeken zijn actueel en visueler. ,,We hebben zelf drie boeken samengesteld. Bijvoorbeeld één voor de jongere kinderen die hun amandelen te laten verwijderen of buisjes krijgen. De boeken hebben grote foto’s op A4-formaat van alles in het Flevoziekenhuis zelf, bijvoorbeeld de operatiekamer, zodat het goed zichtbaar is voor de kinderen’’, aldus Oostindiën.

De voorbereiding is volgens Oostindiën erg belangrijk. ,,We krijgen veel leuke reacties. Ouders en verpleegkundigen merken dat kinderen goed op de hoogte zijn en minder bang of gestresst zijn. Ze weten wat ze kunnen verwachten. Soms koppelen kinderen dingen terug, dat iets anders is gegaan dan we vertelden bijvoorbeeld.’’

Vaak investeren ouders veel in de ontwikkeling van hun kinderen door ze naar goede scholen te sturen en ze achter de broek te zitten met school en cijfers, maar ze doen dat effect teniet door niet te letten op hun alcoholgebruik. Dat zegt Nico van der Lely, kinderarts en auteur van het boek Onze kinderen en alcohol, dat woensdag uitkwam.

Drankgebruik op jonge leeftijd is funest voor de hersenen van kinderen, aldus Van der Lely maandag. In zijn boek richt hij zich op ouders.

Auteur: M.C.A.E. van der Veldt; R.M. Eenshuistra; E.E. Campbell.
Duivendrecht : PI Research, 2011

Evaluatieonderzoek naar Functional Family Therapy (FFT). Na afsluiting van de therapie zijn blijvende positieve veranderingen waar te nemen. Het gaat hier voornamelijk om veranderingen in het probleemgedrag van de jongeren en de kwaliteit van de moeder-kindrelatie. Ook de gezinscommunicatie lijkt te zijn verbeterd. Bij afsluiting van FFT en bij follow-up is bovendien sprake van een relatieve verbetering in de stabiliteit van de woonsituatie. Het aantal uithuisplaatsingen neemt na FFT af van 18 procent naar bijna 6 procent bij afsluiting en 2 procent bij follow-up.

Auteurs: T. van Yperen; P. van der Steenhoven.
Utrecht : Nederlands Jeugdinstituut (NJi), 2011

Samenvatting: Op verzoek van gemeenten is in 2010 een eerste basisset van indicatoren gemaakt om de effecten van het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG) in kaart te brengen. Het Nederlands Jeugdinstituut is gevraagd die set door te lichten. Het rapport geeft een beeld van een nuttige basisset die echter nog verdere ontwikkeling behoeft. De aanbeveling is een aantal vervolgactiviteiten in gang te zetten, die onder meer moeten zorgen voor een duidelijke definitie van begrippen, een operationalisering van alle voorgestelde indicatoren en het in pilots testen van het werken met de indicatoren in de praktijk